Hilversum - 'Pas buiten zie je de bloemenzee'

31 juli 2014 21:05
Bron: Politie.nl

Op de Korporaal van Oudheusdenkazerne in Hilversum zijn 120 forensische experts uit Nederland samen met 80 collega's uit Australië, België, Duitsland, Engeland, Nieuw-Zeeland, Indonesië en Maleisië hard aan het werk om de slachtoffers van vlucht MH17 te identificeren. Een van hen is de 58-jarige Gijs, veteraan bij het Landelijk Team Forensische Opsporing.

Gijs heeft een coördinerende functie en is in Hilversum betrokken bij alle
stappen van het identificatieproces.'We zitten in rustiger vaarwater. De eerste
dagen zijn altijd hectisch. Dan moet je opbouwen, word je hartstikke gek van
alle vragen. Iedereen is aan het zoeken. Vanaf dag één doe ik alles samen met
mijn Belgische collega Dirk, we hebben een duobaan. Nu hoeven we alleen nog maar
een beetje bij te sturen hier en daar, het proces efficiënter maken, mensen
coachen en vooral de kwaliteit bewaken. Eén ding staat voorop: kwaliteit.'
Verdriet
'De onderlinge samenwerking is super, echt geweldig. Iedereen kan met mekaar
lezen en schrijven, waarschijnlijk omdat je één ding voor ogen hebt. We praten
Engels tegen elkaar, dat is zo afgesproken. Onder collega's kan je alles zeggen,
details en emoties bespreken. En dus komt onderling het verdriet eerder naar
voren. Je houdt elkaar in de gaten.'
'Als iemand te lang in de beschermende kleding fysiek werk heeft gedaan, zeker
in de hitte die we gehad hebben, dan is het: 'Naar buiten. Drinken!' En het zijn
lange dagen. Zelf slaap ik thuis, de meesten slapen op de kazerne. Het moet
gezegd dat de manier waarop de mensen van defensie ons hier in de watten leggen,
echt fantastisch is: een tien-plus.'
Buitenwereld
'We hebben in de hal vijf lijnen gemaakt waar alle vijf onderzoeksstappen in
zitten: vingerafdrukken, het beschrijven van bijvoorbeeld tattoos en kleding,
het dna-onderzoek, de gebitscontrole en de kwaliteitscontrole. We hebben zoveel
mogelijk de taken in het identificatieproces verspreid over de buitenlandse
collega's, zodat bijvoorbeeld een Australiër van de vingerafdrukken in de ene
lijn, zó bij kan springen in de andere lijn. Forensisch onderzoek wordt over de
hele wereld op dezelfde manier gedaan. Je hoeft elkaars taal niet te spreken om
samen te kunnen werken.
'Ik merk aan reacties onder collega's en bij mijn familie dat er veel waardering
voor ons werk bestaat. Dat heb je niet door op de kazerne. Pas als je buiten
komt en je ziet de bloemenzee bij de poort, realiseer je je dat de buitenwereld
er ook heel erg mee bezig is. Toen ik thuis de stoet lijkwagens van Eindhoven
naar Hilversum zag rijden op tv, werd ík even stil.'
Waardevol
'Ik probeer me niet te persoonlijk te verbinden, dus mijd ik expliciete
reportages en interviews in de media. Ik heb ook helemaal geen tijd ze te zien
en te lezen. Waarom ik het niet volg? Ik zou het eigenlijk niet precies weten.
Blijkbaar is het mijn strategie, mijn zelfbescherming. Vandaag werd een brief
voorgelezen die iemand bij de poort had neergelegd, met een blik eigen gemaakte
koekjes. Dat was heel persoonlijk, heel lief van die vrouw en voor ons allemaal
waardevol.'
'In het uiteindelijke resultaat zit de motivatie, in het teruggeven van een
lichaam met naam aan een nabestaande. Daar zit álles in. Voor ons allemaal.
Politiemensen, van alle nationaliteiten die hier zijn, zijn eigenlijk allemaal
een beetje gek. Die willen feitelijk hetzelfde: helpen waar het maar kan. En we
doen dit samen. Wij werken hier als een rader in een groter geheel, alle
collega’s in het land zijn dat grote geheel. Zonder hen kunnen wij dit niet
doen.’
CSI-effect
'De technologie gaat steeds meer helpen, zoals de gebruiksmogelijkheden van
DNA. Maar we noemen het het CSI-effect als mensen denken dat we de identiteit
even in een half uurtje kunnen vaststellen. Zo is het niet. Er komt heel wat bij
kijken als het Nederlands Forensisch Instituut, dat echt wereldfaam heeft, leden
van één familie qua DNA met elkaar moet vergelijken om ze uit elkaar te houden.
Dat is zó ingewikkeld. Soms weten zelfs mensen op belangrijke posities dat
niet.'
'We kunnen formeel een lichaam identificeren aan de hand van dna, een
gebitsstatus en een vingerafdruk, maar wat voor bewijs ook wordt geleverd:
nabestaanden vinden steunbewijs ook heel belangrijk. Dat een stuk kleding
herkenbaar is, littekens, tattoos... op de een of andere manier is dat toch
tastbaarder, veelbetekenend voor nabestaanden.'

Zuid-Holland Haaglanden Hoek Van Holland

  • 31ea162647920a542434634176cccad2