Een heel leven maar geen naam: wie herkent deze man? in Amsterdam

Wie is ‘’Lucky?’’ Die vraag houdt het Amsterdamse Cold Case team al drie jaar bezig nadat een “onbekende” man in het ziekenhuis belandt. Al snel blijkt dat iedere weg naar zijn identiteit doodloopt. De man is getroffen door een hersenbloeding of herseninfarct, en kan niet meer communiceren. Hoewel het geen politiezaak betreft, -het is immers geen strafzaak- laat het de collega’s Ruud en Nel niet meer los. Er moet toch iemand zijn die weet wie ‘’Lucky’’ is?

Op 10 mei 2023 valt een man neer op straat. Hij wordt naar het OLVG-ziekenhuis overgebracht, waar blijkt dat hij getroffen is door een hersenbloeding of herseninfarct. Na de nodige zorg, constateren artsen dat de man afasie heeft overgehouden. Een aandoening die communiceren in dit geval nauwelijks mogelijk maakt. Het lukt hem niet om informatie over zijn identiteit of adres te geven. 

De recherche uit Amsterdam-West stelt daarom een onderzoek in om toch zijn identiteit te achterhalen. Niet omdat dit ze wordt verplicht, maar omdat ze graag helpen. De man is intussen overgebracht naar een verzorgingscentrum in Amsterdam Zuidoost. Hoewel politiemensen alle wegen bewandelen om meer duidelijkheid te krijgen, lijken ze een dood spoor te volgen. Professionals die nauw betrokken zijn bij Lucky, laten inmiddels de term wilsonbekwaam vallen. 

Maar hoe dan verder?

Gelukkig komt Team Cold Case in beeld. De recherche in Amsterdam-West wordt niet wijzer en moet verder met strafrechtzaken. Ruud en Nel (inmiddels gepensioneerd en vrijwilliger bij Team Coldcase) krijgen de zaak toegewezen. In plaats van een strafrechtelijk onderzoek, starten ze met een sociaal onderzoek. Daarbij wordt gedacht aan mogelijk ongeruste familieleden, die van de gebeurtenis niets afweten en omdat ze niet in beeld zijn, ook niet in kennis gesteld kunnen worden. 

Boeddhistische Tempel en Waterlooplein

Ruud en Nel proberen al snel in kaart te brengen met wie Lucky contact heeft en hoe zijn sociale kringen eruitzien. Ze komen erachter dat hij lid is van een Boeddhistische gemeenschap gevestigd aan de Middenweg te Amsterdam. De leden weten daar te vertellen dat de man zonder identiteit daar de bijnaam ‘Lucky’ draagt. Via andere bronnen komen Ruud en Nel erachter dat Lucky zo nu én dan wat drinkt bij Soep en Zo aan het Waterlooplein. Maar tot hun verassing, staat ‘Lucky’ daar bekend als ‘Chris de Canadees’. 

Amerikaans? Canadees?

Ook nu bestaat er weer geen eenduidigheid wat betreft de ‘echte’ identiteit van de man zonder naam. Een bijkomende uitdaging is het gegeven dat Lucky zijn roots waarschijnlijk niet in Nederland heeft liggen. Mensen om hem heen denken dat hij mogelijk uit de Verenigde Staten of Canada komt. Hij sprak immers altijd in het Engels, met accent dat aan een van deze landen doet denken. Vandaar ook de bijnamen van mensen in zijn omgeving. Lucky gebruikt vandaag de dag nog woorden als ‘nonsens en definitely’ om iets te bevestigen of te ontkennen. Veel meer communicatie dan dat, is helaas niet mogelijk. 

Iedereen heeft recht te weten wie hij is

Nel: ‘’Het gaat er bij mij niet in dat niemand weet wie deze man echt is. Het is toch gek dat je misschien wel twintig jaar onder de radar kan leven in Nederland.’’  Ruud: ‘’Ieder persoon heeft recht op een identiteit, dus ook deze man.’’